سپیده رئیس سادات را به حق می توان یکی از بهترین خوانندگان جوان موسیقی ایرانی دانست. هنرمندی که با نسیم سبز تحولات انتخاباتی که با فوت نا به هنگام استاد پرویز مشکاتیان و قطعه کوتاهی تصویری که در رثای او خوانده بود معروف شد و با پخش گوشه هایی از برنامه های آموزشی ایشان و کنسرت های شان در نقاط مختلف در شبکه های ماهواره ای شهرت بیشتری کسب کرد. به طوری که امروزه نام رئیس سادات برای هنردوستان این آب و خاک نامی آشناست.

اولین آلبومی که از ایشان شنیدم آلبوم 14 قطعه برای باز پریدن بود که به سعی هنرمند گرامی جناب رضا قاسمی و گروه شان شکل گرفته بود. آلبومی که بوی تجدد و مدرنیته از آن به مشام می رسید. البته در ساختاری سنتی.

اما از آلبوم انوار ایشان که کارهای عبدالقادر مراغه ای را در آن کار کرده بودند چیزی به دستم نرسید که در این شرایط اینترنت و ممنوعیت موجود در کشور چنان عجیب هم نبود.

اما این آخرین کار ایشان مونس دیرینه یا Tale of Friendship کاری است از نوازنده جوان و آهنگساز شایسته کشورمان ایمان وزیری.

ایمان خان وزیری را از آلبوم موسیقی مجلسی شناختم. بعدتر ها با آلبوم موسیقی ما برای کودکان با ایشان بیشتر آشنا شدم. کارهای مشترک ایشان با خان پریسا سبب شد تا با شاگرد ایشان خانم رئیس سادات نیز کاری مشترک تهیه نمایند. البته گویا این قطعات را از 12 سال پیش در ایران  ضبط کرده اند و در سال 2010 دوباره در پاریس باز ضبط نموده اند. . بیشتر بخوانید از ایشان در اینجا

اما آلبوم مونس دیرینه کاری است حاوی 5 قطعه که هر یک در یکی از دستگاه های موسیقی نواخته و پرداخته شده است. آهنگساز این اثر و نوازنده تار آن ایمان وزیری و نوازنده تنبک آقای علی رحیمی است. از علی رحیمی که از موسیقی فیلم زیر تیغ ایشان را می شناسم همین بس که همکاریهای بسیاری با ایمان وزیری داشته که از جمله آنها می توان به انتشار آلبوم سادگی با صدای خانم پریسا و تار وزیری اشاره نمود. البته ایشان کاری نیز در حوزه موسیقی کودک با آقای تفرشی دارند به نام صدای شکفتن.

بگذریم. قطعات کوتاه این کار در که در قطعات حداکثر 20 دقیقه ای اجرا شده است به گونه ای است که از تحرک بالایی برخوردار بوده و اگرچه خانم رئیس سادات در مصاحبه ای به این موضوع اشاره کرده و آن را تقلیدی از نحوه ضبط قطعات در سالهای ابتدایی ضبط آثار موسیقی دانسته اند، اما من فکر می کنم این انتخاب شایسته ای برای شنونده عجول و کم طاقت این روزها می تواند باشد.

از ساختار کلی که بگذریم، آوازها و ساز بندی بسیار سنتی اجرا شده است. حتی نحوه تحریر های خانم رئیس سادات گاهی انسان را به یاد دوره پیش از قمر و ظلی می اندازد. تحریر های ریزی که در عرض نت ها حرکت کرده و ملودی را بیان می کنند. این حس با شیوه تار نوازی وزیری به شدت تحریک می شود. اگرچه گاهی به شیوه سه تار نوازی عبادی نزدیک شده و از آکسان های مدرن در بالا و پایین دسته استفاده می کند اما روح حاکم بر تار وزیری نیز در این اجرا شیوه نواختن قدیمی تار است. نحوه سوال و جواب تار و آواز هم حس نوستالژیک کارهای قدیمی را تداعی می نماید. می توان این کار را اوج سنت در قالبی نو دانست. کاری که امروزه روز و در عرضه بیش از انتظار موسیقی های تلفیقی شرقی و غربی، جایش در موسیقی اصیل ایرانی بسیار خالی می نمود.

قطعات آوازی قطعه همایون را بسیار دوست داشتم. جایی که پختگی صدای این خواننده خوش آتیه بسیار خودنمایی می کند و تصنیف مطربا نرمک بزن را در قطعه اصفهان.

شنیدن این آلبوم را برای همه دوستان علاقه مند به موسیقی ایرانی توصیه می کنم

پی نوشت:آقای رحیمی از نوازندگان گروه رومی هستند که سابقه نواختن دف و نی نیز در کارنامه ایشان هست. از ایشان در آینده بیشتر خواهم نوشت.

سایت رسمی خانم رئیس سادات